Vistas de página en total

jueves, 26 de diciembre de 2013

Seis versitos de Benedetti


Piedritas destapadas
suaves, pesadas, brillantes
para llenarse los bolsillos
y hacerse los collares.

Y socorros de lágrimas saladas
mentiras de ilusión
auxilios a la esperanza
cadenitas de humo hacia la nada.
Y alertas de amaneceres
juventudes enmarañadas
golpes de realidad que se ajustan a la pantalla
que se agolpan en mi retina
desesperada.

Y caracoles de mar
infinitos como la nada
que arrastran impávidos sus sueños
por las arenas blancas
de una playa casi desierta
donde está mi niño jugando
con una botella…

sábado, 16 de noviembre de 2013


Deshumanización da pobreza.
Unha historia “de formación” e “deformación” profesional.

Tiven sorte. Tiven unha familia agarimosa e responsable. Tiven estudos, Tiven traballo.
Tiven sorte. Ensináronme valores, ensináronme a respectar á outra persoa, ensináronme que a muller é igual ao home, e que ser e ter son cousas afortunadamente diferentes, e que si alguén ten de máis é porque hai outro que queda con menos e que si alguén realmente é fai que as persoas ao seu redor cheguen a ser dun xeito diferente.
E tiven sorte porque tiven un traballo e ese traballo sempre tivo que ver co desenvolvemento deses principios: respecto, igualdade, xustiza, solidaridade, entrega...
Pero atopeime cun perigo ameazante. O perigo que supón “vivir”, por así decilo “das desgracias alleas”. Soa horrible, seino, pero ao fin e en último termo é así. E aínda sendo inevitable que estos traballos existan, o que sí está nas nosas mans é impedir que suframos unha deformación nos valores que nos levaron a entregar as nosas capacidades para logras as oportunidades das outras persoas.

E así ter como lema principal en calquera intervención que toda persoa é digna de respeto e consideración (tanto máis canto máis vulnerable). E tendo en conta que aos servizos sociais se presentan principalmente as persoas máis vulnerables, é o espazo no que con maior dignidade é deber traballar. Non somos xuices. Non somos quen de varlorar se a súa conducta é moral ou inmoral. Temos porén a obriga de facer visible a inxustiza da que todas somos partícipes e denunciar sen descanso calquera infracción e sempre dende o lado dos máis vulnerables.

jueves, 14 de noviembre de 2013

Reflexiones post-terapia

Tu distancia es tan fría
que parece morirse en un abismo
y evito asomar
y recorro la distancia en el otro sentido.

Porque tu distancia determina
el sentido de cada frase
y ni es valle ni es montaña
es fosa, es muro, es adarve.

Y odio tanto esa distancia
que trato de sumirme en el olvido
y eso no más que agranda a cada paso
y hace más oscuro el desafío.

jueves, 21 de marzo de 2013

Tu imagen desvanece mis fantasmas
y cuando el regreso se afiance
volcaré mis sueños al destino.

Nuestros pasos compartidos
nuestro caminar errante.

Y así, desde la nada
vagaremos juntas, las dos sombras
refugiando anhelos
esperanzando besos
buceando en sueños imposibles
dignificando a la luz, al agua y al olvido.

Tu imagen y tu sombra
mi reflejo y la luz de mi sonrisa
regresarán de un pasado no nacido
a un futuro incierto
pero no por ello inexistente
    o muerto.

sábado, 14 de enero de 2012

SEÑORES POBRES

Cada uno de ellos sabe
lo que no tiene
lo que escapa de su control
lo que controla su necesidad
lo que sacia su desconsuelo
lo que anhela su corazón
lo que nutre su desesperanza
lo que fluye por sus venas
lo que palpita en su sien
lo que no consigue domesticar
lo que le sobra de reloj
lo que le falta de tiempo.

Y frente a cada uno de ellos
difícil de soportar
la inmensa barrera entre mi oportunidad
y su desesperación
entre mi capacidad
y sus limitaciones
entre mi sonrisa
y su lágrima escondida.

Sólo un puente hecho de materiales sólidos
puede acercar mi perspectiva a la suya.
Puente de confianza
de respeto
de autocontrol
y medido descontrol,
desmedida ternura
y medida intransigencia,
de límites claros
y normas flexibles,
de abrazos insonoros
y suaves golpecitos en la espalda.

miércoles, 12 de octubre de 2011

Buscaremos juntos las ideas
las que nos hagan crecer y nos revuelvan
las que obliguen a madurar logros soñados
las que nos convoquen con trazos discontinuos
pero acertados.
Soñaremos juntos un futuro
donde nuestros hijos coman manzanas frescas
donde la ilusión que nos unió se haga más fuerte
y las esperanzas de vivir sigan siendo tan ingenuas
y tan locas como fueron.
Convocaremos a la utopía, a la ilusión, a la ternura, al tiempo libre, a las siestas, a los besos,
a los amigos, a la cordura, a la locura, a los excesos y a la salida del sol.
Celebraremos el nacimiento de cada idea
como si de la vida misma se tratara
y le daremos oportunidad, cadencia y ritmo
para que crezca única
fuerte y segura.

miércoles, 31 de agosto de 2011

La leve cercanía de tu silencio
me hace recordar que no estoy sola.
Entonces, voy desgranando
lentamente
mis sollozos y mis recuerdos.

Me ves triste
pero sólo puedes ver
lo que la tristeza viste,
pero no cómo desnuda el alma
y lo deja colgando,
como un trozo de tela descarnado
con los hilos de la nostalgia
desentrelazándose.

Puedes ver mis lágrimas
pero no cómo duele su desbordamiento
no la tensa fuerza
que aprieta el pecho
no el golpe de dolor
que es cada latido.

Puedes ver mi temblor
y notar la leve flojedad de mis piernas
pero no cómo fluye la sangre
a borbotones
como queriéndose escapar de este cuerpo
que más me valiera
estuviese muerto.

La tristeza me amarra fuerte y despiadada
aprieta mis dientes
humedece mis manos
me hunde en el silencio
y me apremia a huir
a desnudarme del aire en los pulmones.

Y cuando pienso que no puedo más
llegas tú, y me haces un hueco
en tu silencio
y me dices levemente
no estás sola
no estás sola.