Vistas de página en total

lunes, 20 de febrero de 2023

Náufragos/naugragio

Si no puedo darme

si apenas sentir es un misterio

si no puedo calmar tu dolor

y me duelo contigo.

Si hay un enorme desasosiego en cada recorrido

por nuestros cuerpos

y el calor de las caricias nos deriva

al infierno

entonces no sé cómo alcanzar

cada matiz

cada misterio

y me pierdo y naufrago

y te hundo en mí

y me asfixio en ti.

domingo, 19 de febrero de 2023

Nuevo azul

Espera un poco solecito

no te apagues más, es una nube.

Nube chica, blanca y pasajera

que descubre cada día nuevas luces

sombras nuevas.


No es la lluvia, apenas moja,

ni el granizo fiero, ni la nieve lenta

es sólo un breve apagoncito

mientras pasa la tormenta.


Espera un poco, no ensombrezcas.

La mirada puede acostumbrarse a esta nueva luz

y así descubrir que podemos descolocarnos

desfigurarnos, desleírnos

y aún así renacer cada día

conquistando un nuevo azul.

miércoles, 15 de febrero de 2023

La mujer que no he sido

La mujer que no he sido

me persigue

renueva destinos, repara errores.

La mujer no habitada

desciende valerosa los más grandes abismos

sin importarle los latidos

sin perder su esencia

sin obligaciones, mandatos ni inercias.

La mujer descarnada se materializa

y enriquece su inherencia en ardientes brasas

terminando así de manifestar su contundente presencia.

La mujer descreída, la inhabitada, la inmaterial

ya no enmudece

ya suelta lastre

ya ríe y late

disfruta

se toca

se siente

se lame las viejas heridas

que cicatrizan

y se transforman en bellos surcos

que atraviesan

como en un viaje inabarcable, inasumible

el amor

y la vida.

domingo, 29 de enero de 2023

Poema sonoro paseando por Samil II


En invierno el mar recupera sus fronteras

y nos pone difícil pasear por su orilla

porque vamos inclinados, 

hundiéndosenos los pies

en una arena poco dura

poco pisoteada por los veraneantes.

Y nos vamos cruzando

los que se atreven a mojar sus pies

en estos gélidos días de invierno

con aquellos que vamos bien perpetrados de botas

y gruesos calcetines.

Y nos cruzamos

con personas que quizás en algún momento

ya nos hemos cruzado

e incluso puede que alguna vez

hayamos compartido

unas risas, un concierto

un entierro quizás. 

Dicen que cada uno de nosotros estamos conectados siempre

a través de un máximo de seis personas

yo creo que incluso de menos hoy día...

(¡guau!)

y ahora casi me atropella un perro

y el otro me salpica (¡guau!)

porque juegan divertidos

porque ellos si que no tienen ninguna posibilidad

de pensar en un futuro odioso

en un futuro triste

en un futuro sin sentido

(voces de niños al fondo)

Siempre recuerdo aquella imagen

para explicarnos el mindfulness

de ese perrito que solo observa

al lado de su dueño 

que sí anticipa los peligros

que se expone ante un futuro

del que desconfía.

Y miro al mar de nuevo

que me recuerda que va y viene 

y viene y va

y que a veces está calmo.

Poema sonoro paseando por Samil I

 El sol a mis pies

y asomando, por el rabillo de ojo

la espuma

la espuma que viene calma

que viene y va

que viene y va

que viene y va

Igual que la vida que viene y va

y a veces está calma.

El agua que corre bajo mis pies

el brillo de la mica de la arena

el redondito que hacen los gusanos

las pompitas que su respiración airea

un charquito que despisto con un salto

y chapotea, y suena

y otra vez el sol, 

con más fuerza

y me veo nuevamente atrapada en un charquito

que esta vez me empapa

Salto a la zona más segura

y sé que a veces la vida también te empapa

pero si tienes los resortes adecuados

puedes saltar, ponerte a salvo, descubrirte en un nuevo paraje

con nuevos recursos, 

con nuevas ilusiones

y otra vez el mar

y la arena 

y el verde cristal usurpando un espacio que no debiera ser suyo

sino de una concha o de una caracola.


jueves, 12 de enero de 2023

Encontré un camino en la maraña de caminos.

De caminos imaginados, pasados y futuros

Un camino que al andarlo

se recrea hacia delante y desvanece a mis espaldas

como en un futuro inmediato

sencillo

como un acorde que invita

al siguiente.

Y sé que es camino porque andando se organiza.

Y el corazón late tranquilo,

mis tripas están calmadas

mis pulmones anchean y recogen 

cada soplo de aire fresco

y cada una de mis células

recibe un pedacito de su recorrido

generando un mapa

que será grabado y recordado

como un espacio seguro.

sábado, 7 de enero de 2023

Desplazando por las esquinas y los bordes

cada uno de los abismos que se nos abren 

de manera que al desplazarlos se caigan y desintegren

y nos permitan volar sin red, sin paracaídas y sin temores.

Reconociendo en el calor húmedo y en la lentitud

el silencioso acorde que compuso la experiencia

lo vivido y lo no

lo sentido y lo no

lo deseado y lo no


lunes, 21 de marzo de 2022

Lo siento

lo siento

lo siento

Lo siento y es pena

lo siento y es dolor

lo siento y es       disculpa

lo siento y es temor.

De mis entrañas nace un lo siento 

que se arrastra en mi laringe, entre mis labios y suena en mi voz.

Nace un lo siento que se hace vacío

hueco, que explota desde el alma como un suspiro

y se lame las heridas

y se mira profundo

y trata de recoger de sí, de su esencia, lo vital

lo que resulta tan difícil de descargar

porque se ha llenado de silencios

de nubes negras, de aguaceros, de charcos y fríos pavimentos

por donde no pasa nada

por donde no vaga nadie

por donde sólo está el hielo

por donde trato de no caer y donde me arrastro

para así no sentir el vértigo

no sentir la pena, ni el dolor

ni necesitar ser perdonada

donde por no existir

ni existe el miedo.

sábado, 12 de marzo de 2022

 

De las esquinas de tus acentos a las orillas de mi distancia

De los ecos de tus vacíos a las angustias de mis silencios.

Todo es barro, fango, CO2 y asfixia

y necesito delimitar al menos un espacio

libre

de acentos, de distancia, de vacío, de angustia, de silencio, de barro, de fango, de CO2 y asfixia

y vivir


 

Levantando alfombras

bajo unos andares lentos, precavidos

tratando de ojear resquicios

revisar lo sentido, lo soñado y lo vivido.


Hacer terapia es también

visitar tu infancia,

revivirla desde una mirada nueva

entregada al cuidado

y a la ternura

(al autocuidado

y la autoternura).

Visitar la infancia

es acoger como antes nadie

a la niña que has sido

y que te sigue habitando

bien calladita

mínimamente sosegada

jugando con sus espacios.


Ampliar los márgenes de su recreo

escucharla en sus sonidos

y en sus silencios

desmoldar sus sensaciones

y acogerlas en espacios nuevos

espacios cálidos, reconfortantes y reparadores.


domingo, 23 de enero de 2022

 Ao lonxe vexo

ao lonxe

mais non esquezo o que mirei

máis preto.

E por mirar vou descubrindo

o que é certo

o que non provoca incertidume

o máis sinxelo.

E así, mirando

a cada instante

un milímetro adiante

detendo os ollos

que descansen

que descubran

que se pechen paseniño

vou tratando de mirar

cada vez máis tempo

cada vez máis lonxe.

 

Nubes que ocultan engañan y agreden

con humo tan suave que la herida es invisible

leves los arañazos apenas se sienten

pero crecen y profundizan, se vuelven compleja maraña de vasos sanguíneos y pieles.


No puedo sostener lo que no puedo sentir

porque de sentirlo el dolor sería tan grande que se haría incompatible

con la vida


No puedo compartir lo que no sostengo

y se va llenando un vacío de silencio, de imágenes desconectadas, de lluvia invisible


Una lluvia que persistente nos va empapando

y nos hace sentir el frío de la nada, del desapego, de la rabia sin sentido

de la rabia tan sentida y desbocada


Esa rabia que no es nada y lo cubre todo

y provoca que los abrazos se evaporen y las palabras distorsionen todos sus significados.


Esa rabia que es dolor

por el daño sentido y por el provocado

por el recibido y el ocasionado.


Quiero deshacer la nube evaporando con tu risa sus gotículas

para que se deshagan en azules claros

los cielos que se nos han negado.


Quiero convertir la nube en un abrazo cálido

donde podamos confluir como almas nuevas

y aprender a amarnos desde lo más complejo a lo más humano.

domingo, 21 de marzo de 2021

Dolor y duda

Qué se rompió en mí que tan enorme grieta resintió

qué mano, ausencia, grito, dolor, indiferencia

alimentó un salvaje deseo y necesidad de ser sentida.

Qué me pasó que no sentí

y dejando de sentir guardé en el olvido

y olvidado y perdido se convirtió en monstruoso alarido. 

Sólo mi cuerpo sabe

no mi conciencia

Sólo un salvaje bloqueo

que amortigua dolor y risas

a partes iguales

Sólo mi cuerpo duele

y cuando duele

se desconecta

arrasando cualquier intento de acercarme a lo temido

cuando lo temido es a la vez lo deseado

y cuando ese deseo crece,

implosiona

y se me retuerce dentro

y me envenena el alma. 

viernes, 20 de septiembre de 2019

Vuelvo y me acoges
condicionando acentos
y construcciones gramaticales.
Valladolid se abre
en un regazo cálido
y un nido suave
sobre horizontes amplios.
Desde Simancas hueles
a origen
a esencia de vida
a hojaldre.
Sentirme hija
de una tierra plana
en cierto modo desconocida
me sorprende y
de algún modo
me tranquiliza.


viernes, 1 de septiembre de 2017

Reflexiones tras lectura "El huracán y la mariposa"

Tengo y no tengo para darte
apenas un silencio ensangrentado.
Te propongo lazos, nudos y escaleras
y a la vez me enredo en pozos y oscuras cuevas.
Sueño con acelerar latidos
ralentizar inspiraciones
impulsar saltos al vacío
y vaciar de saltos mi camino.

Tengo y no tengo para darte
apenas un espejo en mil pedazos.
Te propongo nuevos rostros, sonrisas nuevas
y a la vez mi máscara se endurece
y resquebraja.
Sueño con vestirme a juego
desnudar mi alma
despeinar mi pelo
y aromatizar mi ausencia...
    ....te echo de menos.

lunes, 4 de enero de 2016

Te miro y a través de tus espejos
veo tan sólo el resplandor de tus lágrimas
lágrimas hechas de arco iris, de lunas y reflejos
          en el mar.

Trato de bucear en los ojos que las vierten
y caigo en un profundo foso de luz azul
         y blanco azahar.

Procuro hablarte con silencios infinitos
que calmen agonías, miedos, fracasos y torpezas
pero encuentro mi silencio tan inhábil y distante
que apenas comienzo ya me siento fracasar.

martes, 21 de enero de 2014

DES

estoy como desoyendo
como desmotivando cada idea
tratando desesperadamente de enturbiar
cualquier atisbo de esperanza

estoy como descreyéndome
como tratando de despistar mis inquietudes
buscando en el temblor
y escondiendo en los temores
como si allí apartados
se volvieran imposibles, inalcanzables

puedes pensar que estoy desviviéndome
y es así
me descreo
me desanimo
me desespero
en fin... que me des   vivo

jueves, 26 de diciembre de 2013

Seis versitos de Benedetti


Piedritas destapadas
suaves, pesadas, brillantes
para llenarse los bolsillos
y hacerse los collares.

Y socorros de lágrimas saladas
mentiras de ilusión
auxilios a la esperanza
cadenitas de humo hacia la nada.
Y alertas de amaneceres
juventudes enmarañadas
golpes de realidad que se ajustan a la pantalla
que se agolpan en mi retina
desesperada.

Y caracoles de mar
infinitos como la nada
que arrastran impávidos sus sueños
por las arenas blancas
de una playa casi desierta
donde está mi niño jugando
con una botella…

sábado, 16 de noviembre de 2013


Deshumanización da pobreza.
Unha historia “de formación” e “deformación” profesional.

Tiven sorte. Tiven unha familia agarimosa e responsable. Tiven estudos, Tiven traballo.
Tiven sorte. Ensináronme valores, ensináronme a respectar á outra persoa, ensináronme que a muller é igual ao home, e que ser e ter son cousas afortunadamente diferentes, e que si alguén ten de máis é porque hai outro que queda con menos e que si alguén realmente é fai que as persoas ao seu redor cheguen a ser dun xeito diferente.
E tiven sorte porque tiven un traballo e ese traballo sempre tivo que ver co desenvolvemento deses principios: respecto, igualdade, xustiza, solidaridade, entrega...
Pero atopeime cun perigo ameazante. O perigo que supón “vivir”, por así decilo “das desgracias alleas”. Soa horrible, seino, pero ao fin e en último termo é así. E aínda sendo inevitable que estos traballos existan, o que sí está nas nosas mans é impedir que suframos unha deformación nos valores que nos levaron a entregar as nosas capacidades para logras as oportunidades das outras persoas.

E así ter como lema principal en calquera intervención que toda persoa é digna de respeto e consideración (tanto máis canto máis vulnerable). E tendo en conta que aos servizos sociais se presentan principalmente as persoas máis vulnerables, é o espazo no que con maior dignidade é deber traballar. Non somos xuices. Non somos quen de varlorar se a súa conducta é moral ou inmoral. Temos porén a obriga de facer visible a inxustiza da que todas somos partícipes e denunciar sen descanso calquera infracción e sempre dende o lado dos máis vulnerables.

jueves, 14 de noviembre de 2013

Reflexiones post-terapia

Tu distancia es tan fría
que parece morirse en un abismo
y evito asomar
y recorro la distancia en el otro sentido.

Porque tu distancia determina
el sentido de cada frase
y ni es valle ni es montaña
es fosa, es muro, es adarve.

Y odio tanto esa distancia
que trato de sumirme en el olvido
y eso no más que agranda a cada paso
y hace más oscuro el desafío.